Den norske kyrkja sitt demokratiske problem

I det siste har eg lest nokre gamle debattar omkring Carissimi, og det er éin ting som har summa litt i hovudet mitt, nemleg Den norske kyrkja sitt demokratiske problem. Sjølv er eg ‘medlem’ av Carissimi (dvs. at eg er underskrivar av dette Carissimi-dokumentet), og eg er også kvinneprest-motstandar. Dette skaper litt problem i høve biskopane i Den norske kyrkja. Dersom vi ser på lista over Den norske kyrkja sine biskopar, er det berre to biskopar eg kan ha eit ‘bispeforhold’ til: Oslo biskop Ole Chr. M. Kvarme og Bjørgvin biskop Halvor Nordhaug. Fire av biskopane, inkludert preses, er kvinner, og fem av biskopane er vranglærarar. Men kva med Stein Reinertsen, biskop i Agder og Telemark? Problemet der er at han som biskop er ordinert av ei kvinne, av preses Helga Haugland Byfuglien. Dersom eg hadde godteke han, berre fordi han var mann, sjølv om eg er kvinneprest-motstandar, hadde eg ikkje vore noko meir enn ein mannsjåvinist. Ein kan ikkje vere kvinneprest-motstandar, men godta menn som er ordinerte av kvinner berre fordi dei er menn.

Men som sagt: Vi har eit demokratisk problem i Den norske kyrkja, og det er utnemninga av biskopar. For tida kan eg forhalda meg til min biskop, Halvor Nordhaug, men ein kan aldri vite kven som vert arvtakar. Med det demokratiske systemet vi har no, der det ikkje virkar som ein tek spesielt omsyn til kandidaten sin teologiske ståstad, er ein aldri garantert å få ein biskop som det faktisk er mogeleg å forhalda seg til. Dette er eit sentralt ekklesiologisk — kyrkjemessig — problem. For, som vi ser av Apg 2:42, er den kyrkjelege einskapen fundert på ei felles lære (“læra åt apostlane”), den er synleg organisert (“fellesskapen”), den manifesterer seg i nattverdsfeiringa (“brødsbrytinga,” jf. 1Kor 10:16-17), og den uttrykker seg i ei felles tilbeding av den treeinige Gud (“bønene”). I eit ekklesiologisk perspektiv nyttar det ikkje å vere synleg organisert, feire nattverd saman eller tilbe Gud i fellesskap dersom ein ikkje også deler same læregrunnlag. Og dersom ein ikkje er garantert å få biskopar som har eit samla lærefellesskap har vi ein heilt utåleleg situasjon i Den norske kyrkja. Dette gjeld uansett om ein er ‘konservativ’ eller ‘liberal.’

Ordet ‘biskekollegium’ er eit ord som fordrar at ein har ei samla gruppe som lærer det same. Men på grunn av det demokratiske systemet vi har no er vi ikkje garantert dette i Den norske kyrkja, og vi har då eit grunnleggande ekklesiologisk problem.

One comment on “Den norske kyrkja sitt demokratiske problem

  1. […] har eg hevda mange gonger, m.a. her, her, her, her, her og […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s