«Han skal veksa, eg skal minka»

I dag feirar vi Jonsok eller St. Hans, som etter tradisjonen er minnedagen for Johannes døyparen sin fødsel. Den er lagt til 24. juni (sjølv om ein kanskje trur det er 23. juni, som er jonsoksaftan, kvelden før). Dette har også vore knytt til sommarsolkverv, som i år er 21. juni, og til vintersolkverv, eit halvt år seinare, i år den 22. desember. Dette har ein også, symbolsk sett, knytt til Kristi fødsel, og her trur eg det passar fint med nokre ord frå Johannes døyparen sjølv, det eg kallar hans program: «Han skal veksa, eg skal minka.» (Joh 3,30) Sola minkar nemleg eigentleg etter sommarsolkverv, og minkar fram mot vintersolkverv. Som ei sol set Johannes lys på Kristus for oss. Han vil ikkje at vi skal fokusere på han. Men kvifor gjer vi det, då?

Vel, ofte er det slik at dei som ikkje set seg sjølv høgast er dei vi burde sete høgast. Dei som ikkje hevdar seg sjølv, men audmjukt peiker på andre, og som peiker på Kristus. Dei er gode førebilete. Dei er ikkje idol, dei vil ikkje at dei skal ha hovudfokuset. Sjølv synst eg det er interessant at vi i det heile teke har (eller kanskje hadde) eit program som Idol. Ordet er eigentleg gresk, og vert i Det nye testamentet brukt om avgudar. Ein avgud treng ikkje vere Tor, Odin, Zevs eller Jupiter. Alt eller alle som ein set høgare enn Gud vert ein avgud, eit idol. Det vi må gjere er å ha døyparen Johannes som førebilete. Det betyr ikkje at vi skal fokusere på han, men det motsette, at vi må gjere som han. Vi må, som det står i Hebrearbrevet, ha «blikket fest på Jesus, trua sin opphavsmann og fullendar» (Hebr 12,2). Dette inneber fyrst og framst at vi innser at dette ikkje er noko vi skapar av eiga kraft. Jesus er både opphavsmann og fullendar. Det er han som er verksam. Han er som surdeigen, som skal få prege oss meir og meir. Han skal veksa, vi skal minka.

Vi må fokusere på Jesus i alt vi gjer. For når vi praktiserer eller gjer kristne aktivitetar, kva er det som gjer desse til kristne aktivitetar? Alle kan dele eit måltid saman, alle kan be ei bøn. Kva er det med ein praksis som gjer den kristen? Jo, det er Jesu nærver i praksisen, og i den praktiserande, og Heilagandens virke. Kristus virkar i oss, i og ved Den Heilage Ande.

Vi har mykje å lære av døyparen. Han var ein profet som peika på Jesus og som, lik sola, gradvis minka for å gje plass til Jesus. Lat oss be om at vi også gradvis kan få større og større fellesskap med Jesus, del i det store mysteriet at vi får lov til å ha fellesskap med Gud.

Lat oss be:[*]

Allmektige Gud, lat borna dine vandra på vegen som fører til frelse: Hjelp oss å ta imot det som forløparen, den sæle Johannes, forkynte, så vi kan nå fram til han som Johannes bana veg for, vår Herre Jesus Kristus, som med deg og Den Heilage Ande lever og råder, éin sann Gud frå æve og til æve. Amen.

[*] Dels basert på kyrkjebøna på minnedagen for døyparen Johannes i den romersk-katolske messeliturgien.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s