Ja, reservasjonsrett er ikkje tilstrekkeleg

I etterkant av kyrkjevalet har det vorte diskutert kva løysinga skal vere i høve innføring av liturgi for vigsel av samkjønna par. Dag Øivind Østereng har poengtert at det ikkje er nok å innføre reservasjonsrett, og viser til det han, i Carissimi, har hevda sidan 19. september 2007 – ca. to månadar før kyrkjemøtet då opna for at folk i samkjønna samlivsformer kunne vigslast til teneste i Den norske kyrkja (Dnk), i sak 7/07. Opprettinga av Carissimi, eller rettare sagt offentleggjeringa av dokumenta «For enhetens skyld» og «Carissimi,» saman med eit fylgjebrev, då Carissimi ikkje er ein ‘medlemsorganisasjon,’ var altså ikkje, slik m.a. Bispemøtet har hevda (BM, sak 28/08), ein reaksjon på kyrkjemøtet, men ein svar til lærenemnda si utgreiing frå 2006 (som av ein eller annan grunn er fjerna frå nettet), noko Østereng påpeiker her. Poengter har heile tida vore at om ein verkeleg vil halde fram at det skal vere to likeverdige syn, så kan ikkje dette skje ved innføringa av det nye synet. Då står vi ikkje lenger med to syn. Då står vi framleis med eitt syn – det nye. Og dette ser det no ut som at biskop Atle Sommerfeldt har skjønt. Han seier at han «er enig med Østereng i at begrepet «reservasjonsrett» ikke i tilstrekkelig grad reflekterer at det i Den norske kirke er to syn på ekteskapet, to syn som begge er teologisk og kirkelig legitime.» Og ein konsekvens av dette, og av «Bispemøtets læreuttalelse, bekreftet nesten enstemmig i Kirkemøtet i 2014, om at ulike syn på ekteskapet ikke gir grunnlag for å bryte ­kirkens enhet, er at de to syn må være likestilte.» Men då, legg han til, «er ikke en individualisert reservasjonsrett tilstrekkelig. Hvordan dette skal formateres har Bispemøtet startet arbeidet med.»

Her trur eg Carissimi kan vere til hjelp. Det ein treng er alternative tilsynsstrukturar. For det er jo biskopen som er den som representerer bispedømet. Ifylgje vigselsliturgien skal biskopen ta vare på læra, og då må det altså vere to biskopar viss det er snakk om to motstridande lærepunkt «som begge er teologisk og kirkelig legitime.» Og desse to kan ikkje vere i formell kommunion med kvarandre.

Dette har eg hevda mange gonger, m.a. her, her, her, her, her og her.

Men er dette vanskeleg? I Church of England – som Dnk er i kommunion med som fylgje av Porvoo-avtalen – har hatt slike strukturar i mange år, ved såkalla ‘flying bishops.’ Viss ei nasjonalkyrkje/folkekyrkje, som vi faktisk er i kommunion med, kan klare dette, kvifor skal det ikkje gå an her også? Reservasjonsrett er ikkje ei løysing. Som prest forkynner eg ikkje på vegne av meg sjølv, men på vegne av kyrkja. Og som vi veit er det jo den rette overleveringa av læra – evangelielæra – som er konstituerande for kyrkja sin einskap, saman med den rette sakramentsforvaltinga, viss vil framleis vil fylgje Confessio Augustana, art. VII.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s